Wie wat bewaart, verbruikt wat
door Ronald Oudendijk.
Toen ik onlangs op zoek was naar een mail over iets wat al een tijd geleden speelde, stuitte ik op een fenomeen waar ik niet eerder bewust van was: de enorme hoeveelheid data die zonder goede reden wordt opgeslagen. Bij het zoeken belandde ik in mails van 2012 waarvan ik me niet bewust was dat ze bewaard werden. 2012! Ruim 14 jaar geleden! Nooit meer naar gekeken. En als er nu naar gekeken wordt, is het vast niet meer relevant.
Ik kan natuurlijk een uitzondering zijn, dat al die miljarden gebruikers in de wereld hun mail netjes opschonen, definitief weggooien wat weg kan en dat ook doen met hun digitale foto’s, video’s en documenten. Maar ik betwijfel dat, zeker als ik zie met welk gemak drie of vier keer afgedrukt wordt bij het maken van een foto. Dat ik 1.500 foto’s op mijn telefoon heb staan vind ik vreselijk. Ik moet nodig opschonen, maar bij ons zijn er gezinsleden met 12.000 foto’s op een telefoon.
Is dat nou erg? Ik heb geen onderzoek gedaan naar de kwantitatieve impact (dat zou wellicht met energie vretende AI hooguit tot een grove schatting leiden), maar ik zie wel overal steeds grotere, energie verslindende datacenters ontstaan. Waarschijnlijk ook om mijn oude, irrelevante mails op te slaan en de 12.000 foto’s die niet geraadpleegd worden. Mijn opschoonbijdrage is een druppel op een gloeiende plaat, maar miljarden druppels zou wel degelijk die gloeiende plaat kunnen laten afkoelen. Dus ik gebruik wat vakantietijd om nu echt eens mijn data, die wereldwijd ergens zijn opgeslagen, te decimeren, zonder dat ik er echt last van heb. Ik hoop dat ik medestanders vind.